برنج از خانواده کالاهای اساسی است که هرچند هم  در تولید داخلی آن توانمند باشیم نیاز به واردات کمی از آن برای ذخیره استراتژیک کشور داریم اما مهم‌ترین نکته در این‌باره زمان و میزان واردات برنج است که نه باید بیش از حد لازم باشد و نه در زمان برداشت محصول داخلی.

واردات برنج در دولت نهم و دهم به قدری بی‌فکر و مدیریت‌نشده بود که انتقادهای بسیاری از سوی کشاورزان، تشکل‌ها و اتحادیه‌ها، نمایندگان مجلس شورای اسلامی و برخی مسئولان را به همراه داشت. شاید در نگاه نخست و با در نظر گرفتن سرانه بالای مصرف برنج در کشور، واردات این محصول اساسی تا حدودی منطقی باشد اما بررسی زمان ورود آن نشان می‌دهد دولت وقت نتوانست به خوبی عمل کند چراکه با واردات بی‌موقع به تولید داخل و شالیکاران ضربه وارد کرد؛ بیشتر محصولات درست زمانی وارد کشور شد که روزهای برداشت را پشت‌سر می‌گذاشتیم و همین برای شروع بحران شالیکاران بس بود. اما دولت یازدهم به خوبی توانست واردات بی‌رویه برنج و همچنین رشد فزاینده قیمت‌ها در بازار را مهار کند. دولت تدبیر و امید واردات برنج در زمان برداشت این محصول را ممنوع اعلام کرد و اجازه نداد تولیدات داخلی در رقابت یک طرفه با برنج‌های خارجی باز هم متضرر شوند. این ممنوعیت همچنان ادامه دارد.